بیماری بیمارستان های خوزستان تابا گزارش می دهد؛

بیماری بیمارستان های خوزستان

چند روزی از همکارمان بی خبر بودیم. با تماس تلفنی کوتاه متوجه شدیم بنده خدا بیمار شده و در یکی از بیمارستان های تهران بستری؛ پس از بازگشت وی به رسم همیشگی برای عیادت به سوی منزل شان روانه شدیم. اولین سوال را رییس پرسید، سوالی کلیشه ای؛ خدا بد ندهد؟!

 

احسان سپهوند– چند روزی از همکارمان بی خبر بودیم. با تماس تلفنی کوتاه متوجه شدیم بنده خدا بیمار شده و در یکی از بیمارستان های تهران بستری؛ پس از بازگشت وی به رسم همیشگی برای عیادت به سوی منزل شان روانه شدیم. اولین سوال را رییس پرسید، سوالی کلیشه ای؛ خدا بد ندهد؟! بیمار گفت: مدتها دردی را در شکم احساس می کردم و هر بار پس از مراجعه به پزشکان مختلف اهواز تشخیص ها و تجویزات مختلف می گرفتم؛ تا اینکه بنابر توصیه یکی از آشنایان پس از مراجعه به فلان بیمارستان در تهران درد را علاج کردم. از اینجا به بعد سخنان همکار گرامی گل انداخت و شروع کرد و تعاریفی از نحوه برخورد پزشکان و شیوه عملکرد ایشان که حضار را انگشت به دهان کرده بود.

 

چند بخش از سخنان همکار گرامی برای کسب فیض در ادامه آورده شده است: «همان روزی که به مطب مراجعه کردم توسط پزشک ویزیت شدم و نوبت دهی چند هفته ای در کار نبود!»،«ویزیت پزشک از اهواز ارزان تر بود!»،«پزشک معالج خوب به حرف های من توجه کرد و حدودا  نیم ساعت برای من وقت صرف کرد»، «تا زمانی که من در اتاق معاینه بودم کسی دیگر را راه ندادند» و قص الهذا؛

 

البته به عقیده دوستان یک بخش از سخنان همکارمان از بقیه شگفت انگیزتر بود و آن هم تماس تلفنی مستقیم با تلفن همراه پزشک معالج پس از بازگشت به اهواز و طرح سوالات مختلف با طبیب معالج بود! که پس از تشکیک همکاران وی در برابر حضار طی تماسی با تلفن همراه پزشک سوالی را در باب درد شبانه بعد از عمل مطرح کرد و پزشک فی المجلس راهنمایی های لازم را در زمینه نحوه برخورد با درد را توصیه نمود.

 

قصه پر غصه درمان در خوزستان نیاز به شرح ندارد زیرا که بیماری دردی ست که کوچک و بزرگ، فقیر و غنی نمی شناسد و پای همه را به سیستم درمان خوزستان باز کرده است.

 

بخش عمومی مشتمل بر بیمارستان ها و درمانگاه های عمومی دولتی با تراکم جمعیت بیش از حد در ارایه خدمات مطلوب بازمانده است و در راهروهای این قبیل مجموعه های درمانی، نه تنها صندلی و نیمکتی برای نشستن مراجعه کنندگان تدارک دیده نشده بلکه در بیشتر اوقات بیماران بستری را در همین راهروها به دلیل فقدان جای خالی مکفی برروی تخت بستری می کنند.

 

بخش های درمانی خصوصی نیز به دلیل هزینه هایی که فرای استطاعت عموم مردم هستند کمتر اقبال دارند از سویی امکانات لازم را برای درمان بسیاری از بیماران از جمله تصادفی یا حادثه دیده را ندارند.

 

مطب پزشکان در خوزستان که قصه پر غصه ای است که همه از آن اطلاع دارند. بسیاری از پزشکان به مراجعه کنندگان وعده های چندماهه ویزیت می دهند. در همین شرایط نیز بسیاری از بیماران از نحوه ویزیت پزشکان و اخذ هزینه های مازاد یا مبالغ زیرمیزی گله های زیادی دارند.

 

خبرنگار تابا با مراجعه به مرکز شهر و ورود به مطب یکی از پزشکان زبانزد خوزستان طی گفتگویی کوتاه از یکی از بیماران در مورد چگونگی رضایت از برخورد با بیماران در مطب پزشکان سوال پرسید که وی در پاسخ گفت: برای مشکل کلیه به این پزشک مراجعه کرده ام. ظهر امروز ابتدا نامم را روی برگه  درب بسته نوشته ام سپس باز بازشدن مطب بعد از ظهر برای نام نویسی و پرداخت حق ویزیت آمده ام و برای بار سوم پس از تعیین زمان ویزیت توسط منشی، شامگاه به مطب بازگشته ام و اکنون نیز بیش از دو ساعت است که هنوز نوبت به من نرسیده است! یعنی سه بار مراجعه در یک روز!

 

بیماری دیگری که در کناری با رنگ و روی زرد نشسته بود به خبرنگار تابا گفت: هزینه ویزیت این پزشک برای ما خیلی سنگین است و هرکسی توان پرداخت این هزینه را ندارد، خدا به جماعت کارگر رحم کند.

 

وی ادامه داد: بار اول که نزد پزشک رفتم، ایشان بلافاصله دستور اخذ عکس رنگی داد؛ الان که با عکس بازگشته ام منشی طلب ویزیت دوباره می کند. چرا برای تشخیص یک بیماری باید صدهزارتومان حق ویزیت بدهم؟

 

مردی مسن که به نظر تحصیل کرده می آمد در پاسخ به این بیمار گفت: پس از پرداخت کلیه هزینه های عمل جراحی به پزشک جراح، صبح همان روز و روزهای بعد برای بازبینی روند عمل پزشک از من حق ویزیت دریافت کرده است. آیا این انصاف است؟ چرا باید پس از پرداخت هزینه چند میلیونی به پزشک معالج وی از اخذ ویزیت پس از عمل نیز دست نمی کشد؟ آخر مگر یک بیمار چقدر توان مالی دارد؟!

 

برای پیگیری شرایط قانونی اخذ ویزیت و حقوق بیمار سری به سازمان نظام پزشکی زدیم که در پاسخ ما را به معاونت درمان ارجاع دادند. به گفته مسئولان نظام پزشکی این نهاد صنفی صرفا مسئول بررسی شکایات است و وظیفه ای در زمینه تعیین حق ویزیت و نحوه اخذ آن ندارد.

 

در آینده نه چندان دور به سراغ مسئولان معاونت درمان رفته و گزارشاتی را در زمینه حقوق بیماران تهیه خواهیم کرد.

اللّهُمَّ اشْفِ كُلَّ مَرِیضٍ