وظایف محوله ی ناآشنا/ابراهیم زنگنه

وظایف محوله ی ناآشنا/ابراهیم زنگنه

image_pdfimage_print

جستاری در مسئولیت های مشترک اجتماعی غیرهدفمند/ تدوین از ابراهیم زنگنه کارشناس و فعال اجتماعی – فرهنگی

اگر به حوداث اتفاق افتاده در یکصد و پنجاه سال اخیر کشور در مبحث همبستگی های اجتماعی نگاهی واقع بینانه ائی داشته باشیم به نکات و موارد متعدد فراوانی دست خواهیم یافت.

 

هر آنجائی که مردم کشورمان , وحدت و انسجام درونی بین خود و گروههای مرجع را داشته اند , کارهای بزرگ بهتر انجام می گردید و توأم باپیروزی و موفقیت بوده و هزینه های آن کمتر و قابل تحمل تر بوده است.

 

نهضت مشروطه خواهی و درخواست تأسیس عدالتخانه در دوران استبداد سیاه قاجاریه , نهضت ملی شدن صنعت نفت , پیروزی انقلاب اسلامی و دوران هشت سال دفاع مقدس نمونه های عینی از چنین واقعیت هائی است.

 

نقش حضور مردم ایران و همبستگی آنها در این وقایع مهم تاریخی زبانزد جهانیان است و بطور طبیعی کشور را در مقابل حوداث و مخاطرات احتمالی منطقه ائی یا بین المللی برای قرن ها بیمه می نماید.

 

وحدت و همبستگی , داشتن خواسته ها و مطالبات کلان و مشخص ملی از خصوصیت های بارز و با ارزش یک ملت بحساب می آید.
ویژگی خاص مردم ما نیز در امر انجام کارهای بزرگ هم اگر بی نظیر نباشد قطعا کم نظیر است. مثل شرکت فعالانه و مسئولانه آنها قبل و بعد از انقلاب اسلامی و دوران جنگ تحمیلی هشت ساله و هر جائی که نیاز به حضور مردم در همه ی صحنه های ملی بوده است و اعطای نمره عالی لایق چنین مردمی است که انسجام و وحدت ملی را بخوبی تشخیص داده و همواره تلاش کرده تا قدمی بسوی پیشرفت و آبادانی کشورشان بردارند.

 

در این خصوص نکاتی چند است که باختصار ذیلا اشاره می شود:
تجارب متعدد و تلخ و شیرین در قرن و نیم اخیر , مهم ترین نکته و درسش برای ما بعنوان یک اصل اساسی , حفظ و نگهداری دستاوردهای حاصله از موفقیت ها و پیروزی هاست تا سرعت پیشرفت های بیشتر را برای ما فراهم آورد.

 

اینک انجام کارها خرد و کلان در دنیای کنونی به سرعت نور است و تحولات مدرن و متداوم و مسابقه رقابت نفس گیر در بین دول و کشورهای گوناگون در هر نقطه از دنیای امروز بهمین صورت می باشد حال کشور ما نیز با همه ی ظرفیت ها و منابع موجود در کجای از این پازل مسابقه جهانی واقع شده است؟! و دارای چه سرعتی می باشد؟! بدرستی جای سؤال خیلی جدیست!

 

زیرا برای جبران عقب ماندگی های گسترده و فراوان برجای مانده از گذشته , عارضه ها و تبعات متنوع و متعدد طبیعی و …و همچنین برای ساختن , آبادانی و پیشرفت ایران محتاج مشارکت تعداد نفرات جمعیت کشور یعنی هشتاد میلیون نفر هستیم و ضرورت همیاری و همکاری ملی را می طلبد.

 

اینکه کلیه امور کلان کشور بدست کمتر از ده هزار نفر باشد که بعضی کار کرده و می کنند و بعضی ندانم کاری! و بقیه مردم هم انجام سایر امور محوله! یعنی بنوعی تماشاگر نمایش انواع مشکلات ریز و درشت وضع موجود! برای رفع نیازهای وسیع و حجیم متعدد امروز و فردا بسیار کوچک و اندک است و بدینوسیله نمی شود ایران را ساخت یا آباد نمود!

 

هر ایرانی چه بخواهد یا نخواهد مسئول و پاسخگوی اعمال و عملکرد خویش است. امروز جواب ندهد , فردا حتما پاسخگو خواهد بود! پاسخگوی همه , همسر و فرزندان , در و همسایه و هم خانواده هایش , کوچه , محله , شهر و روستا و همه ی ایران و پاسخ به تاریخ ایران فردا !

 

وظیفه شناسی و مسئولیت پذیری و انجام امور محوله در زمان و مکان مقرر با هزینه های متعارف و قابل قبول که مطابق استانداردهای پذیرفته شده و علمی روز باشد , برای ما از نان شب هم واجب تر است و همه به این درک صحیح برسیم که تا رسیدن به وضع مطلوب فرسنگ های زیاد فاصله است.

نخستین گام , آشنائی به وظیفه , مسئولیت پذیری و انجام وظیفه گام های بعدی در راستای بهبود شرایط وضعیت کشور است.

 

رعایت اصل عهده دار شدن شایستگان و واگذاری امور به اهلش از نیازهای مبرم امروز ماست.

اکثر کشورها توسعه یافته یا در حال توسعه در چند دهه ی اخیر برای اینکه احیانا مرتکب اشتباه و خطاهای فاحش نشود , برای خود اهدافی مشخص شده با تعیین معیار و شاخص های علمی پذیرفته شده را برای خود معین و ترسیم نموده و با تدوین و اجرای برنامه های منطبق بر آن اهداف با کمک علوم , تجارب و واقعیات روز , سیر افق چشم انداز آینده خود را می پیمایند. مثل همین کشور جنوب شرق آسیا که بدرستی از آب کره گرفتند و تنها با گذشت کمتر از سه دهه به کشورهای توسعه یافته ی مدرن قرن بیست و یکم تبدیل گردیده و اکنون هم با کشورهای جهان اول( توسعه یافته ) در حال رقابت همه جانبه هستند.

 

 

رمز و راز همه موفقیت ها در این کشورها جز مشارکت فعالانه , مسئولانه و هدفمند مردم آنها و پذیرفتن معیارهای علمی روزآمد هیچ چیز دیگری نبوده و نیست. زیرا دوران آزمون و خطا خیلی وقت است که برای آنها سپری شده است.

 

 

در پایان بحث , بنده هم اعتقاد دارم و امیدوار به آبادانی و پیشرفت سرزمین ایران عزیزم هستم منتها این ساختن و توسعه یافتگی و فرایند توسعه در ایران نباید بطئی و تدریجی و سرعت حرکت آن کند و آرام باشد و زمان آن دهه ها و قرن ها بطول بیانجامد بلکه متناسب با امکانات روز دنیا , هم عقب ماندگی های گذشته جبران گردد و هم سرعت قابل قبولی را در پیشرفت و توسعه کشور بدست آورده و تجربه نمائیم.

 

بدین منظور به همه ی فرهیختگان صادق , دلسوز , آگاه , کاربلد , مسئولیت شناس و مسئولیت پذیر که شجاعت ایستادگی در مقابل انواع ناملایمات و مصائب را داشته و به عشق ایران حاضر به هرگونه فداکاری هستند نیاز مبرم می باشد.

 

 

 یا حق